A Travellerspoint blog

Guayaquil, ons eerste contact met Ecuador

sunny 0 °C
View Zuid-Amerika on Lisake's travel map.

Vanuit de bus merken we het meteen als we Ecuador binnenrijden, kilometers en kilometers bananenvelden! Van hier komt de Chiquita die bij ons in de colruyt ligt. Naast bananen is er in Ecuador nog heel wat ander tropisch fruit, veel ervan voor ons onbekend. Deze pitaya hebben we geproefd, het lijkt een beetje op kiwi.

IMG_1036.jpg

In Guayaquil zijn we te gast bij couchsurfer Ana. Ana is zo vriendelijk ons te komen ophalen aan de busterminal, omdat wij nu absoluut geen vertrouwen meer hebben in taxi´s. Bij Ana thuis leren we heel wat volk kennen, haar medehuurders Rodrigo uit Buenos Aires en Mathieu uit Quebec, en nog meer vrienden, onder andere vriend, couchsurfer en chef-kok Juan Pablo.

8IMG_0190.jpg

Ana neemt ons ook mee op bezoek bij de familie waar we lekker ecuadoriaans eten.

IMG_1035.jpg

Ana stelt voor om ons een nieuwe camera mee te brengen uit New York, waar ze naartoe vliegt als airhostess. Dat lijkt ons een goed idee, we blijven dus wat langer in Guayaquil.

90_IMG_1048.jpg

Ondertussen gaan we de stad wat verkennen. Het zit vol iguana´s, het lijkt wel jurassic park.

large_IMG_1120.jpg
IMG_1109.jpg
IMG_1103.jpg

Samen met Juan Pablo gaan we naar een gastronomische beurs, waar hij meedoet aan een kookwedstrijd. We proeven heel wat gratis yoghurtjes, ijsjes, tonijn, rozenblaadjes, ... en we krijgen ook nog een cursus italiaanse espresso en café laté kunst.

IMG_1204.jpg
IMG_1162.jpg
90_IMG_0124.jpg

´s Avonds komt Juan Pablo ons zelf nog een cursusje sushi geven, lekker lekker.

IMG_0175.jpg

We drinken heel wat lekkere fruitsapjes.

large_IMG_0185.jpg

Esteban doet ook nog een tussenstopje bij de kapper:

VÓÓR
large_IMG_1057.jpg

en NA
90_IMG_1058.jpg

Posted by Lisake 14:18 Archived in Ecuador Comments (0)

Lima, Huanchaco en Piura, het noorden van Peru

overcast
View Zuid-Amerika on Lisake's travel map.

Van Cuzco ging onze reis verder naar Lima, met een lange busrit van zo´n 24 uur. In Lima komen we terecht bij couchsurfer Camilo, die zijn deuren open heeft voor elke couchsurfer die aanbelt. We leren er onder andere drie jongeren van Israel kennen: Nitai, Shani en Lail. Samen gaan we op stap, koken we typisch israelisch eten, of doen we een picknick in het duurste shopping center van Lima, uiteraard in Miraflores.
Veel is ons niet bijgebleven van de stad Lima zelf. Het is een grote, enorm grote stad, altijd grijze en bewolkte hemel, heel chaotisch, en gevaar kan om elke hoek liggen te kijken. Vlak naast ons werd een vriendin van haar portefueille bestolen en niemand heeft er iets van gemerkt.
Wat Esteban het meest is bijgebleven is het eten uiteraard! De peruaans ceviche.

Van Lima nemen we een bus naar Trujillo, vanwaar we direct doorreizen naar Huanchaco, een klein stadje aan de peruaanse kust. In Huanchaco zijn we te gast bij Carmen, een Engelse die al een jaar of twee in dit surfplaatsje woont. Ik moet er de eerste dagen in bed blijven, door een bacterie die mij in Lima is binnengeglipt via het water. Wanneer ik weer iets beter ben, gaan we uiteraard vis en zeevruchten eten, wandelen langs het strand en slenteren op de markt. Huanchaco is heel aangenaam en rustig, maar we zijn er aangekomen op de verkeerde tijd van het jaar. Het is er het grootste deel van de tijd bewolkt. Als de zon er doorkomt, warmt het wat op, maar meestal is het te fris om zeewater aan te raken. We moeten dan ook al de surfscholen teleurstellen, die niets liever willen dan ons een paar lessen surfen te verkopen. Huanchaco zou volgens zijn inwoners de plaats zijn waar het surfen op de golven werd uitgevonden. Het zou allemaal ontstaan zijn door hun typische bootjes gemaakt van totora-riet: de caballitos de totora. Ooit zou een vader voor zijn zoontje een mini-caballito gemaakt hebben, zodat hij zich niet moet vervelen terwijl papa vist. De kleine zou zo voor het eerst een soort van ´surfen´ hebben uitgevonden. Of het surfen eigenlijk in Hawai of in Huanchaco is uitgevonden, zullen we waarschijnlijk nooit weten, maar het is toch een mooi verhaaltje.

Van Huanchaco leidt ons pad naar Piura, een stad in het noorden van Peru. Veel meer dan een slechte herinnering is Piura niet. Op weg naar de terminal, in een taxi, werden we onderbedreiging van een wapen een paar 30 kilogram lichter gemaakt. Na een hele papierwinkel bij de politie, nemen we een directe bus naar Guayaquil, in Ecuador.

Posted by Lisake 12:49 Archived in Peru Comments (0)

Reiskaartje van vorige maand


View Zuid-Amerika on Lisake's travel map.

Posted by Lisake 02:14 Archived in Peru Comments (0)

Cuzco en trekking naar Choquequirao en Machu Picchu


View Zuid-Amerika on Lisake's travel map.

In Cuzco gaan we meteen op zoek naar de markt voor een ceviche, een typisch peruaans gerecht, vis met heel veel citroen.

IMG_3257.jpg

We wandelen wat door de straten en zijn verbaasd door deze fantastische stad. Het contrast met de onafgewerkte huisjes in Bolivia is groot. In Cuzco zijn er zowel bouwwerken overgebleven van de inca’s als van de Spanjaarden. De balkonnetjes doen mij wat aan Salta denken.

IMG_3262.jpgIMG_3286.jpg

De resten van bouwwerken van de inca's zijn te herkennen aan de typische bouwstijl, waarbij de hoek van een steen midden op een andere steen komt. De stenen passen ook perfect in elkaar als een puzzel. Zo waren deze gebouwen veel meer bestand tegen aardbevingen.

IMG_3272.jpg

We gaan ook een bezoekje brengen aan de ruïnes van Sacsayhuamán. De toegang tot deze ruïnes kost 70 sol, zo'n 20 euro, heel duur voor Zuid-Amerika. Gelukkig vertelt een gids in het hostal ons over de mogelijkheid om langs achter binnen te geraken zonder te betalen. We volgen haar instructies, en het is inderdaad verbazend gemakkelijk om gratis binnen te geraken (als er ooit iemand het wil proberen, moet je ons maar vragen naar het geheime pad!). Deze bouwwerken dateren van 1508 en de typische inca-bouwstijl is duidelijk te herkennen. De stenen zijn soms enorm groot, tot 70 ton, en zouden uit een steengroeve op 3 km van deze plaats komen, een hele prestatie.

large_IMG_3327.jpgIMG_3340.jpg

In de stad gaan we op zoek naar een kaart over trekking rond Cuzco, en uiteraard richting Machu Picchu. We zoeken en vinden. We gaan eten kopen voor 8 dagen voor 3 personen, want Sin, onze Koreaanse vriend, komt mee. 's Morgens vroeg nemen we de bus naar Abancay en stappen uit op het kruispunt met de baan naar Cachora, vanwaar een taxi ons tot het dorpje Cachora brengt. Op de bus kopen we een papa rellena con huevo entero (gevulde aardappel met ei), mmmm, we hebben nu genoeg energie om te vertrekken.

IMG_3354.jpg

Rond 10u30 beginnen we aan de wandeling met onze zware rugzak. Het eerste deel van het pad stijgt een beetje, tot we bovenop de berg komen rond 14u, vanwaar de lange afdaling begint. De uitzichten zijn echt prachtig, we kunnen langs de andere kant van de rivier al zien langs welk pad we de volgende dag al zigzaggend zullen moeten omhoogklimmen.

IMG_3375.jpg

Het plan was afdalen tot bij de rivier, maar we zijn zo moe van het constant dalen, soms heel steil, dat we kamperen in Chiquiska, een dorpje een uur van de rivier verwijderd. We koken ons potje pasta en kruipen meteen ons tentje in. Het is hier zo vroeg donker (rond 18u) en we zijn zo moe, dat we meteen in slaap vallen.

De tweede dag van onze trekking staan we om om 5 uur. We plooien ons tentje op en nemen snel een ontbijtje met wat peruaanse granola (gepofte mais en geroosterde quinoa met honing) en een banaan met dulce de leche). Naast ons is ook de groep Fransen opgestaan, die ook gisteren uit Cachora vertrokken zijn. De groep heeft hun gidsen, koks en muilezels. Ze moeten enkel opstaan, de gidsen maken het ontbijt klaar en plooien de tenten op. Het grootste voordeel dat ze hebben, is dat de muilezels hun zware rugzakken dragen. Ze hebben wel 860 dollar elk betaald voor die luxe!
We beginnen rond 6 uur aan de korte afdaling tot bij de woelige rivier Apurimac, waar we gelukkig kunnen oversteken over een fantastische brug. Ik ben altijd bang bij het zien van een rivier, dat ik zal moeten oversteken over een smal plankje, boven het kolkende water... deze angst wordt soms ook werkelijkheid, zoals binnen een dagje het geval zal zijn. We beginnen aan de lange klim naar boven. Zoals ik gelezen had vooraf, wordt het inderdaad een afschuwelijk lange, steile en zware klim tot in het dorpje Marampata. Het laatste stuk heb ik heel veel wilskracht nodig om telkens weer voetje voor voetje verder te stappen, met af een toe een duwtje in de rug van Esteban.

IMG_3394.jpg

Als we eindelijk boven aankomen, laten we ons in het gras vallen om wat uit te rusten. Plots merken we dat Sin blijkbaar al een tijdje niet meer aan het volgen was. We wachten een paar uur op hem, krijgen honger en beginnen te koken. Net als ons soepke klaar is, komt Sin opdagen, met een verstuikte voet! De arme jongen was zo vermoeid, dat hij wat te veel op zijn wandelstok geleund heeft, die is plots in twee gebroken, en Sin is op de grond gevallen. Vandaar dat we zo lang moesten wachten. Zijn enkel ziet er echt niet goed uit en we overhalen hem om een muilezeltje te betalen om terug te keren, nu de gemobiliseerde wereld nog niet te ver weg is (maar 1 dag met een muilezel). We nemen een beetje verdrietig afscheid van onze gewonde vriend, en tegen valavond haasten we ons naar de kampeerplaats vlakbij de Choquequirao ruïnes, op 2 uur stappen.

IMG_3399.jpg

De volgende ochtend staan we vroeg op en beginnen onze dag met een bezoekje aan de ruïnes van Choquequirao. Vanop de andere kant van de berg hebben we gisteren al kunnen zien dat de hele bergwand bezaaid is met incabouwwerken, midden in een dicht begroeid woud.

large_IMG_3473.jpg

Choquequirao lijkt qua bouwstijl op Machu Picchu, het is zowat zijn kleiner, minder bekend broertje. Het is enkel bereikbaar via een 2-daagse trektocht vanuit Cachora. Heel waarschijnlijk zal dat niet zo blijven. Er zijn plannen voor een autoweg naar Cachora, en misschien zelfs voor een trein. Als de groep fransen vertrekt uit de ruïnes zijn we helemaal alleen. We rusten nog wat, terwijl we onze tent laten drogen in het zonnetje en een broodje met kaas eten. Rond 12 uur vertrekken we, wat klimmend via het kanaaltje waarlangs het water liep in het Incatijdperk. Na een half uurtje zijn we al op het hoogste punt en begint onze afdaling voor vandaag. De helling is heel steil, het landschap dor en droog en de zon brandt. Na twee uur steile afdaling halen we de fransen in, die hun kamp aan het opslaan zijn. Het is nog vroeg in de namiddag, en er is geen water in de buurt (volgens de gidsen), dus we beslissen nog wat verder te gaan. Niet veel verder vinden we de ruïnes van Pinchaunuyoc.

large_IMG_3503.jpg

Deze ruïnes bestaan voornamelijk uit cultuurterrassen, waar nog steeds allerlei gewassen groeien. De culturen zijn duidelijk verwaarloosd, maar omdat de waterkanaaltjes nog steeds water bevatten, groeit er nog vanalles. We zien een heleboel zapallos, een soort pompoen, en nog een paar andere vruchten. We maken gebruik van het lekker frisse water om ons wat te verfrissen, en onze waterzakken te vullen. Daarna gaan we verder, er is nog een uur afdaling tot bij de rivier. Als we bij de rivier komen, zien we al van ver een smal plankje boven de wilde rivier. Ik krijg het koud zweet als ik denk aan oversteken over dat plankje met mijn zware rugzak, die mij uit evenwicht haalt. Als we wat dichterbij komen, zien we dat het een vrij stevig plankje is, maar niet breder dan één voet. Ik heb altijd een hekel gehad aan evenwichtsoefeningen.

IMG_3507.jpg

Gelukkig ziet Esteban het iets beter zitten, hij steekt eerst over met zijn rugzak en keert terug voor de mijne. Ik spreek mijzelf wat moed in en steek ook snel het akelig plankje over. Het is al rond 17 uur als we de kampeerplaats aan de overkant van de rivier vinden. Het lijkt wel een vuilnisbelt. We beslissen nog te proberen tot in Maizal te geraken, volgens onze bronnen zo’n 3 uur verder. De klim blijkt iets langer te zijn dan verwacht. Misschien komt het door onze zware rugzakken en vermoeide benen, maar ook omdat we groot deel in het donker moeten doen. Rond 21 uur komen we bij een splitsing in de weg. We twijfelen wat en kiezen het meest stijgende pad. Een uur later is er nog altijd geen Maizal in zicht. We beginnen ervoor te vrezen dat we voor de verkeerde weg hebben gekozen. Bovendien komen we twee wegverzakkingen tegen, waar we maar amper langs kunnen. We schreeuwen en fluiten een paar keer, voor het geval Maizal vlak boven ons ligt. Geen antwoord. We gaan uitgeput op het steile paadje zitten. We proberen in onze slaapzak te kruipen, maar die schuift af de weg. Dan maar zonder. We proberen wat uit te rusten, maar het is koud. Plots horen we honden blaffen, niet zo ver boven ons. We krijgen weer moed en beslissen op zoek te gaan naar de blaffende honden. Als de honden stoppen met blaffen, blazen we op ons fluitje, zodat ze weer gaan blaffen. Zo leiden de blaffende honden ons in het donker. Na nog een uur stappen, zien we eindelijk een huisje. We klappen en roepen, maar het duurt een tijdje voor er iemand komt kijken. Het is al 23u30, heel laat voor een klein dorpje. De mensen gaan hier slapen bij zonsondergang. Eerst komt er een vrouw kijken die quechua spreekt, maar al snel komt haar dochter te hulp. Als we horen dat dit Maizal is, krijgen we bijna tranen in onze ogen, zo blij zijn we. We zetten ons tentje op, koken een lekkere pasta met quinoa en een blikje vis, en kruipen kruipen moe in onze slaapzak.

IMG_3511.jpg

De volgende dag slapen we iets langer en kopen we twee eitjes voor ons ontbijt. Rond 10 uur beginnen we aan onze vierde dag wandelen. Er staat een lange klim van 4 uur op het programma. Na twee uur ploeteren en klimmen door de modder, komen we een paar arrieros met muilezels tegen. Die weten ons te zeggen dat dit nog niks stijgt. De klim begint pas bij de zigzag. En inderdaad, wat verder begint de lange steile zigzag. Er lijkt wel nooit een eind aan te komen. Als we rond 15u30 eindelijk op de pas van 4500m geraken, zijn we weer zo blij en door emotie bevangen.

large_IMG_3545.jpg

We hebben een prachtig zicht op een paar vlakbijgelegen besneeuwde bergtoppen van zo’n 5800 meter hoog. We beginnen aan onze afdaling naar Yanama, dat we al kunnen zien liggen vanop de pas. Het lijkt veel dichterbij dan het werkelijk is. Het pad is aangenaam, loopt naar beneden tussen heel veel groen en een heleboel enorm grote grotten.

IMG_3548.jpg

Als we beneden komen, ontmoeten we Vilma, een meisje van een jaar of 10, die zegt dat we bij haar kunnen kamperen. We gaan mee, en zijn blij dat we vandaag al rond 18 uur ons tentje en avondmaal klaar hebben. De volgende ochtend is het ijskoud. Ons tentje is bevroren, en als we eruit komen en ons ontbijtje klaarmaken, ook onze vingers. We vragen aan onze gastfamilie of ze wat warme maté hebben. Ze nodigen ons uit om ons te verwarmen bij het vuur. We hebben heel wat gezelschap van de kippen en cavia’s die er rondlopen. Bij een babbeltje krijgen we een kopje warme thee, aardappel en palta (advocaat). Ze vertellen ons dat de grotten in de buurt een overblijfsel zijn van loodmijnen. We moeten niks betalen, maar geven toch een fooi aan de gastvrije familie.

Rond 8u30 beginnen we aan onze vijfde dag wandelen. De eerste uren volgen we de rivier langs de bergwand via een min of meer vlak pad. Hoewel het volgens mij toch stijgt, wordt een pad hier bijna altijd vlak genoemd, tenzij het steil klimt. Enkel het laatste uur en half klimt sterk tot bij de pas van 4700m. Gelukkig is het niet zo’n lange klim. Als we boven komen, is er een koude wind, die ons meteen verder doet dalen. We hopen tot in Qollpapampa te geraken, maar dat blijkt wat ver weg, we komen in Totora aan rond 18u.

IMG_3558.jpglarge_IMG_3559.jpg

De volgende ochtend kopen we een paar eitjes en ajuin voor een lekker ontbijtje. We beginnen aan een gemakkelijk, maar lang dagje wandelen rond 8 uur. Rond 11 uur steken we de rivier over via een brug in aanleg. We vergissen ons wat en nemen de autoweg (in aanleg) in plaats van het paadje aan de overkant van de rivier. We komen heel wat granadillas tegen, we eten ons buikje vol en verzamelen wat voor later. Granadilla is een vrucht die wat op passievrucht lijkt. Rond 1u30 komt er een auto langs, we steken onze duim op en mogen meerijden tot Santa Teresa. Zo zal onze trekking een dagje korter worden. Onderweg stoppen we even voor een drankje en vallen een paar palta’s van de boom naast ons, een lekker avondeten. Vanuit Santa Teresa nemen we een taxi naar hydroelectrica, vanwaar we te voet verder gaan tot in Aguas Calientes.

IMG_3596.jpg

We komen aan rond 19 uur, en laten ons naar een goedkoop hostal brengen. We koken ons potje pasta op de kamer en gaan vroeg slapen.
We staan de volgende ochtend op om 4 uur en vertrekken meteen om te beginnen aan de lange klim naar Machu Picchu. Als we aan de brug komen na een half uur stappen, blijkt dat we daar geen toegangstickets kunnen kopen. We moeten terug naar het dorp, waar het ticketbureau pas open gaat om 5 uur. We kopen de duurste ticketjes van deze reis, maar ik kan gelukkig aan halve prijs binnen met mijn studentenkaart van de CVO Jette. Nu zijn we wel al te laat om nog met de eerste 400 binnen te geraken om de Huayna Picchu te beklimmen. We nemen dan maar de bus, waar al een enorm lange file staat, omdat de eerste bus pas om 6 uur vertrekt. Als we eindelijk boven komen bij de ingang, blijkt dat we inderdaad niet meer bij de eerste 400 zijn. We wandelen eerst tot bij de zonnepoort. Een hele klim, maar het zicht op de hele archeologische site van daar is ongelooflijk.

large_IMG_3638.jpg
large_IMG_3650.jpg
IMG_3678.jpgIMG_3686.jpg

Nadien volgen we de pijltjes die ons door het hele complex lijden, hier en daar luisteren we wat naar de uitleg van een gids. Zo zien we een grote steen met allerlei hoeken en kanten, die blijkbaar dienst deed als een soort zonnekalender. Als we tegen de middag bij de ingang van Huayna Picchu komen, zien we dat er nog altijd mensen binnengaan. We gaan vragen of we binnen mogen, en wonder boven wonder mag dat. We krijgen nummer 390 en 391 op onze ticketjes, we zijn bij de laatste 10 voor vandaag. We beginnen aan de klim van Huayna via de inca-trapjes, die naar het einde toe steeds steiler worden. Om bij de top te geraken, moeten we ons ook door een smalle spleet wringen, een klein trapje naar boven, en we zijn eindelijk op de top van Huayna Picchu. We hebben opnieuw een prachtig zicht, dit keer van de andere kant van de ruïnes.

large_IMG_3711.jpg

We eten ons broodje met caballa op de top en beginnen nadien aan de afdaling. We lopen nog wat rond op de ruïnes, maar we hebben alles al gezien. We nemen de bus terug naar beneden en hopen nog dezelfde dag een trein te kunnen nemen tot aan hydroelectrica. Die trein blijkt maar 1 keer per dag te vertrekken rond de middag, en we zijn te moe om vandaag nog te voet terug te keren. We beslissen ons eens goed te verwennen en betalen een iets duurder hotelletje. Geen grote luxe, maar in vergelijking met waar we gewoonlijk logeren is het superdeluxe, met een blinkende badkamer, fantastisch bed en ontbijtbuffet! Na het ontbijtbuffet de volgende dag hebben we weer genoeg energie om te voet te gaan tot hydroelectrica. Nu we goed uitgerust zijn, geraken we er na iets meer dan 2 uur. Vandaar delen we een taxi tot in Santa Teresa. Onze medepassagiers zijn een familie Belgen uit Kalmthout. Ze pikken hun gehuurde auto op en geven ons een lift tot in Santa Maria, danku familie Monu!

large_IMG_3752.jpg

In Santa Maria blijkt het iets moeilijker te zijn om transport te vinden. In het nabijgelegen Quillabamba is het blijkbaar feest en alle bussen zitten vol, en de paar vrije zitjes zijn verdubbeld in prijs. We wachten wat en als de bus langs komt, vragen we aan de chauffeur of er plaats is. Er zijn geen vrije zitjes, maar we mogen rechtstaand mee. Uiteindelijk kunnen we toch elk een paar uur zitten, en we betalen niet meer dan de normale prijs. Na 6 uur komen we aan in Cuzco, waar we naar hetzelfde hostal terugkeren. Daar blijkt geen plaats te zijn voor de nacht. De eigenares is zo vriendelijk ons te laten overnachten in de kamer van haar zoontje, aan halve prijs. De volgende ochtend komen we onze vriend Sin weer tegen. Hij heeft ons heel wat te vertellen. Toen hij met de muilezen en arriero in Cachora aankwam, werden ze door een bevriende familie van de arriero ontvangen. Sin is er een paar dagen blijven logeren, heeft er wat gewerkt, en ze hebben hem werk aangeboden voor 20 sol per dag en kost en inwoon. De familie spreekt enkel Quechua, dus hij krijgt er ook nog een nieuwe taal bovenop. Goede ervaring.
Wij zetten onze weg verder en nemen de middagbus naar Lima, een 22-uur durende rit.

Posted by Lisake 16:53 Archived in Peru Comments (0)

Titicaca, Copacabana in Bolivia en Puno in Peru


View Zuid-Amerika on Lisake's travel map.

Vanuit Sorata nemen we de minibus richting La Paz, maar we stappen af in Huarina, het kruispunt met de baan naar Copacabana. In een wegrestaurantje kopen we een meeneem-trucha (forel) en wachten op de bus. We hebben geluk, de eerste bus is er al na 15 minuten en er zijn een paar zitplaatsen vrij. Als we in Tiquina aankomen, moet iedereen afstappen. De bus wordt op een soort platform het meer overgezet en wij nemen een bootje.

IMG_3069.jpg

Na een paar uur komen we aan in Copacabana.

large_IMG_3107.jpg

We lopen langs het strand, op zoek naar een hostal ons door Eugenio aanbevolen. Het is een lange wandeling met onze zware rugzak, maar het loont de moeite. Hostal Sol y Luna ligt aan de overkant van de baai van Copacapana, ver weg van al de toeristendrukte in het stadje. We worden verwelkomd met een mandarijntje en een coca-maté. We wandelen terug naar het dorpje, op zoek naar wat te eten, en we kunnen genieten van een prachtige zonsondergang in het Titicacameer.

IMG_3085.jpg

Het is overal trucha wat de klok slaat in Copacabana. Voor ongeveer 5 euro eten we elk een lekkere forel.

IMG_3097.jpg

We hebben weer wat energie voor onze avondwandeling onder de sterrenhemel.
De volgende dag staan we vroeg op, om de boot van 8u30 naar het Isla del Sol te nemen. Het is het grootste eiland in het Titicacameer, waar een inca-ruïne ligt.

large_IMG_3143.jpg

De drie gemeenschappen op het eiland leven van de visvangst en het toerisme. Onze gids legt uit dat Titicaca komt van 'titi' of puma en 'kharka' of rots. Op het eiland is een rots met het hoofd van de puma. We wandelen via drie toegangspoorten naar het heiligdom.

large_IMG_3157.jpg

We komen bij een stenen tafel met 13 stoeltjes voor de hoge pieten en nog 4 errond voor de wachters. Hier werd en wordt nog steeds het Aymara-nieuwjaar gevierd. Verderop is er nog een heel labyrinth van ruïnes, waar de priesters verbleven.

IMG_3134.jpg

Na een lange bootrit terug naar Copacabana, nemen we de bus naar Puno, in Peru. Puno ligt aan de peruaanse kant van het Titicaca-meer en ligt 1 uur vroeger dan Bolivia, dat is dus weer een uur meer verschil met België.

In Puno, Peru aangekomen zoeken we een hostal. Voor 15 soles vinden we een luxe-hotel in vergelijking met Bolivia, tapijt op de vloer, een warme douche zonder elektrische waterverwarmer, een goede matras en WIFI. We moeten wat wennen aan de nieuwe munt, maar we hebben al snel door dat alles hier duurder is dan in het spotgoedkope Bolivia. Gelukkig bestaan hier ook de goedkope comedors waar je voor 2 sol (iets meer dan 50 eurocent) het dagmenu krijgt. In de namiddag maken we een uitstapje naar de drijvende eilanden op het Titicaca-meer. De eilandjes zijn gemaakt van totora, een dik soort riet. Op de eilandjes leven de bewoners voornamelijk van het toerisme. Ze laten ons hun huisje bezoeken, maar al snel moeten we naar de markt. De mannen maken de typische bootjes van totora na in miniatuur en de vrouwen borduren allerlei taferelen op kussenslopen. Om deze bevolking wat te ondersteunen kopen we een vrij dure kussensloop.

large_IMG_3188.jpglarge_IMG_3236.jpg

Terug in Puno nemen we de nachtbus naar Cuzco, waar Machu Picchu op ons wacht.

Posted by Lisake 18:44 Archived in Bolivia Comments (0)

(Entries 6 - 10 of 62) « Page 1 [2] 3 4 5 6 7 8 9 10 .. »