A Travellerspoint blog

Cochabamba, stad met het aangenaamste klimaat van Bolivia

sunny 25 °C
View Zuid-Amerika on Lisake's travel map.

Na een paar dagen Oruro nemen we afscheid van Juan Carlos, we bedanken hem voor zijn gastvrijheid en we vertrekken naar de busterminal. Als we daar aankomen worden we, zoals gewoonlijk in de terminals van Bolivia, meteen aangeklampt door een paar ‘voceadores’, verkopers van tickets van de busmaatschappijen. Ze bieden ons een zitje aan naar Cochabamba voor zo’n 20 bolivianos. Op aanraden van Juan Carlos (om ongelukken te vermijden) gaan we naar de maatschappij Transazul, een iets veiligere optie. Daar willen ze ons 25 bolivianos armer maken. Maar in Bolivia zijn de prijzen altijd bespreekbaar, zelfs die van de bus! We twijfelen wat, ik zeg tegen Esteban (net luid genoeg) dat we misschien beter naar de andere maatschappij van 20 bolivianos gaan. Er wordt ons meteen een korting aangeboden, we betalen 20 bolivianos elk en onze bus vertrekt binnen 5 minuutjes. Het is al middag, en gelukkig wordt er altijd vanalle eetbaars verkocht op de bus, we gaan voor de rellenos met papa (aardappel) en arroz (rijst), 3 bolivianos mmmmmmm.

large_IMG_1699.jpg

Reeds enkele dagen voordien hebben we bericht naar couchsurfers gestuurd, op zoek naar een slaapplaats, maar tot dan toe zonder resultaat. Als laatste keus hebben we dan maar een bericht gestuurd naar een nieuwe couchsurfer, Gabriela, zonder ervaring, zonder referenties en met enkel een foto genomen van op de rug. Eens aangekomen in Cochabamba, zoeken we in al de chaos rond de busterminal eerst een cybercafé. En ja hoor, we hebben geluk, Gabriela nodigt ons uit om haar te bellen als we aankomen. Dat doen we, en een beetje bang en nieuwsgierig gaan we naar de afspraakplek. We ontmoeten Gabriela en haar mama, we worden meteen naar onze slaapplaats gebracht, een prachtig koloniaal huis vlak naast de plaza. We zijn met ons gat in boter gevallen! In het huis logeren nog een paar buitenlanders die voor één of andere NGO in Bolivia werken. ’s Avonds is er net een afscheidsfeestje, met rum, muziek en cacho, een boliviaans spelletje met dobbelstenen, dat wat aan poker doet denken.

large_IMG_1777.jpg

Gabriela is een interessante meid, die van reizen en van de bergen houdt. Ze laat ons Cochabamba zien en leert ons hoe we de verkopers op de markt moeten aanspreken, met ‘casero/a’. We gaan samen een lekkere vis eten, surubi. We lopen uren, of beter gezegd dagen, rond op de cancha, de grootste openluchtmarkt ter wereld. We gaan eten in de comedor van de markt, 17 bolivianos voor 2 menu’s, zo’n 2 euro.

IMG_1794.jpg

Gabriela nodigt ons uit voor een typisch boliviaans ijsje, een soort waterijs met kaneel- of melksmaak. De melksmaak kan Esteban niet overtuigen, en ik ben niet gek op kaneel, we vragen een ‘gewoon’ ijsje. Kaneel is een geliefd ingrediënt in de Boliviaanse keuken. We worden ook nog uitgenodigd op een heerlijke lunch ten huize Gabriela, met ma, pa en broer. De pot schaft gedroogd lama-vlees (charke), mote (grote witte mais), oka (een zoete aardappel), een apennootjessausje en spinaziepuree. Als dessert heb ik franse appelcake gemaakt, die ook in Bolivia in de smaak valt.

large_IMG_1879.jpg

We zijn er zeker van de Gabriela een fantastische couchsurfer zal worden, we kunnen maar moeilijk afscheid nemen. Ze helpt ons zelfs aan een slaapplaats in La Paz, bij een vriend Vicente, ook couchsurfer.

Posted by Lisake 08:29 Archived in Bolivia Comments (0)

Oruro, thuis van het Boliviaans carnaval

sunny
View Zuid-Amerika on Lisake's travel map.

large_IMG_1685.jpg

We nemen de nachtbus naar Oruro, waar we rond 2 uur ’s morgens aankomen. We wachten in de busterminal tot zonsopgang en gaan daarna wat op de centrale plaza zitten. We hebben rond 10 uur pas afspraak met een couchsurfer. Maar we vervelen ons niet. Ik voel mij voor het eerst echt in Bolivia, het is een waar spektakel. Ik ben gefascineerd door het contrast tussen de cholitas en de westers geklede bolivianen. De cholitas zijn vrouwen met wijde rokken en onderrokken, vaak een soort schort, wollen kousen en/of beenwarmers, een grote sjaal (‘manta’) over de schouders, een hoed, en op de rug vaak een kindje of baby’tje ingepakt in een aguajo. Aguajo is een groot stuk stof, vaak in felle kleuren. In het midden van de plaza gaat een cholita op de grond zitten en begint borstvoeding te geven aan een kindje van bijna twee jaar oud.

IMG_1603.jpg

Juan Carlos, onze vriend de couchsurfer vertelt ons meer over de Aimara, de oorspronkelijke bewoners van dit deel van Bolivia. Hij vertelt ons hoe jonge aimara’s hun uitverkoren cholita versieren. Ze gooien steentjes naar het meisje tot er een positief antwoord komt. De volgende stap is meestal het stelen van haar hoed of “manta”, waarna de geïnteresseerde cholita de achtervolging inzet. Na het kat en muis spelletje ontvoert de jongeman zijn geliefde en van het één komt het ander. Na een paar dagen gaan ze samen naar de ouders van het meisje om hun liefde bekend te maken. De ouders stellen dan voor op de proef te doen, die bestaat uit 3 maanden samenwonen. Na deze testperiode beslist het koppeltje of ze willen samenblijven voor altijd of niet.

In Oruro slenteren we heel wat rond op de markt die verschillende straten vult. Wat mij opvalt is dat op de markt, maar ook de gewone winkels in andere straten heel sterk geordend zijn per specialiteit. Zo is er een straat vol met auto-onderdelenverkopers, een andere met advocaten, nog een andere met architecten en technisch tekenaars, één met carnavalskostuums, en nog veel meer.

We worden uitgenodigd bij Juan Carlos en zijn familie voor een typisch boliviaans gerecht, picante de pollo. Als bijgerechten is er chuño, oka, rellenos (een soort gevulde kroket). We drinken een drankje gemaakt van een gedroogde perzik met water en kaneel.

IMG_1608.jpg

We maken ook kennis met de Boliviaanse pique, een groot bord gevult met vlees, frietjes (of iets gelijkaardig), paprika’s, ajuin en overgoten met saus.

IMG_1615.jpg

We gaan ook nog een bezoekje brengen aan de mijn van de ‘socavon’, ter vervanging van een bezoekje aan Potosí en zijn beruchte kinderarbeidertjes. Deze mijn is al lang buiten gebruik, we krijgen allerlei gebruiksvoorwerpen van de mijn te zien. Bovendien is ook de ‘tío’ aanwezig, een soort van god aanbeden door voornamelijk de mijnarbeiders. Het is een soort van standbeeld waaraan allerlei dingen worden geofferd, zoals coca-blaadjes en sigaretten.

IMG_1650.jpg

Posted by Lisake 07:45 Archived in Bolivia Comments (0)

We zijn er eventjes uit,geduld voor meer fotos en avonturen!


View Zuid-Amerika on Lisake's travel map.

We gaan voor een maand leven in de gemeenschap sachawasi (www.sachawasi.org), dus geen zorgen als jullie geen nieuws horen, er is daar geen internet!

Dikke kus van ons twee en tot binnen een maand!

Posted by Lisake 08:47 Archived in Bolivia Comments (0)

Uyuni, een dagje om nooit meer te vergeten!

sunny 10 °C
View Zuid-Amerika on Lisake's travel map.

Vanuit Humahuaca proberen we te autostoppen naar Bolivia, maar er is heel veel wind en het is koud. Na een uurtje komt de bus langs, we rijden mee tot in La Quiaca grensstadje van Argentinië. We gaan te voet de grens over tot in Villazón, waar we net op tijd aankomen voor de Wara Wara del Sur. Wara betekent ster in Aymara. De trein vertrekt om 15u30, we kunnen nog een paar uur van het landschap genieten. Maar het wordt al snel donker en ijskoud. Gelukkig worden er dekentjes uitgedeeld. We komen aan rond 2 uur 's morgens in Uyuni, waar de hostel-eigenaars ons al staan op te wachten om ons mee te lokken. We gaan mee met een vrouwtje die ook een reisagentschap heeft, we boeken meteen onze tour voor morgen: een dagje Salar de Uyuni, isla Inca Huasi en Ojos del Salar.

De gemakkelijkste manier om de Salar te beschrijven is met beelden, maar om echt te kunnen zien hoe de Salar is, moeten jullie er zelf naartoe!

Posted by Lisake 09:22 Archived in Bolivia Comments (0)

Op weg naar Bolivia, via Tilcara, Iruya en San Isidro

sunny 15 °C
View Zuid-Amerika on Lisake's travel map.

Na een paar weekjes uitrusten in Salta vertrekken we weer vol spanning verder. Via autostop geraken we eerst tot in Purmamarca, waar we een niet geplande stop maken. De bergen met al hun kleuren zijn een paar foto's waard.

large_IMG_0896.jpg

Na een kleine siesta op de Plaza van Purmamarca gaan we te voet weer naar de weg. We hadden al gehoord over dode honden op de weg, maar hier zien we voor het eerst één. Een springlevende hond, die bij het minste geluid van een aankomende auto midden op de weg als dood blijft liggen. Als de auto langsrijdt, valt hij al blaffend aan. Grappig spektakel. Toeristen vertragen als ze de hond zien, maar lokale chauffeurs rijden aan dezelfde snelheid voort, maar de hond springt telkens net op tijd weg.

Onze volgende lift brengt ons tot in Maimará, vanwaar het nog zo'n 15 minuten stappen zou zijn tot Tilcara, dat blijkt toch net iets onderschat te zijn. We stappen bijna een uur met onze zware rugzak in de volle zon. Maar we genieten van het zicht op de bergen.

IMG_0984.jpg

In Tilcara besluiten we de nacht door te brengen. We bevinden ons op bijna 2500 meter boven zeeniveau. In het hostel zien we dat er op de meeste bedden 4 dekens liggen en er zijn ook nog een paar extra dekens. We begrijpen al snel waarom als de zon begint onder te gaan, het is er 's nachts ijskoud.
De volgende dag gaan we samen met een zweeds koppel het Pucará bezoeken. Ruines van een oud fort op een heuvel naast Tilcara.

large_IMG_1079.jpgIMG_1093.jpg

De zweden nemen ons nadien mee tot in Humahuaca, waar we net op tijd aankomen voor de laatste bus naar Iruya. Het is al 17u, we kunnen niet lang meer van het uitzicht genieten onderweg, omdat het al snel donker wordt. Misschien is het maar beter zo, de weg naar Iruya is een zandweg, die via een pas op 4000 meter (Abra del condor) de bergen doorkruist, via heel wat haarspeldbochten langs diepe afgronden. Maar we geraken veilig in Iruya! En wie staat ons daar weer op te wachten, onze goede vriend Peter. We gaan dus maar meteen een pintje drinken, om de kou te verjagen.
Iruya is een prachtig dorpje in de bergen, dat in de zomer heel wat toeristen lokt, maar nu is het gelukkig vrij rustig. In het dorpje zijn heel wat ezeltjes, die gebruikt worden als lastdier op de soms smalle bergpaadjes.

large_IMG_1118.jpglarge_270_10870.jpg

In Iruya voelen we voor het eerst heel sterk het zuurstoftekort, bij het omhoogklimmen van de steile straatjes.

large_IMG_1114.jpg

Er wordt ons verteld over de jaarlijkse feesten van San Isidro, een dorpje 7 km verderop, die net dit weekend zullen plaatsvinden. We besluiten dus maar iets langer te blijven om mee te vieren. San Isidro is in het droog seizoen bereikbaar via 4x4, of te voet. Wij gaan te voet, via de rivierbedding, met ons hele huishouden op de rug.

large_10980.jpg

Het prachtige landschap trekt al mijn aandacht, waardoor ik niet goed kijk waar ik mijn voeten zet, ik verstuik mijn voet, verlies mijn evenwicht en val omver, gelukkig op mijn rugzak, die de val breekt. Ai ai, maar we gaan toch verder tot in San Isidro. In San Isidro aangekomen gaan we op zoek naar een kampeerplek. Na een praatje met de sympathieke directeur krijgen we toestemming om op de speelplaats te kamperen.

large_11070.jpg

Het feest in San Isidro wordt geopend door de bisschop van Humahuaca die de dorpelingen de mis komt lezen. Heel opvallend is dat de bisschop de mensen aanspreekt als kleine kinderen. Iedereen is aanwezig, maar vooral voor het feest dat nadien plaatsvindt. Eerst wordt San Isidro in een processie twee keer rond de kerk gedragen, jongeren verkleed beelden een of andere legende uit, al dansend voorop in de processie.

IMG_1166.jpgIMG_1167.jpg

Nadien is er een gevaarlijk groot vuur en vuurwerk, en het belangrijkste van al, asado en vino voor iedereen!

IMG_1208.jpg

De avond wordt afgesloten met volksspelen, waarbij Esteban bij truco (een argentijns kaartspel) met de hoofdprijs gaat lopen.

De volgende dag gaat het feest door, maar wij keren wat vroeger terug, om mijn verstuikte voet te laten nakijken door een dokter in Humahuaca.

large_11380.jpg
Ziekentransport naar Iruya

IMG_1269.jpg
Wachten op de bus naar Humahuaca

IMG_1311.jpg

De radiografie in het ziekenhuis van Humahuaca stelt ons gerust, geen breuken, geen barstjes, de dokter schrijft mijn alleen wat rust voor. Terwijl ik mijn voet wat laat rusten, maakt Esteban samen met Héol (een franse schilder-avonturier) en Edwige een muurschildering om een lelijke silo.

large_11650.jpg

Na een paar dagen rust, zijn we klaar om ons avontuur verder te zetten, op naar Bolivia!

Posted by Lisake 10:46 Archived in Argentina Comments (0)

(Entries 16 - 20 of 62) « Page 1 2 3 [4] 5 6 7 8 9 10 .. »